تطهير كرده‌ايم يا نه ، استصحاب مىكنيم نجاست آن را . اگر مايعى جلوى ماست و شك مىكنيم كه در آن ، مادهء الكلى وجود دارد يا نه ( مانند برخى دواها ) اصل ، برائت ذمّه ماست ، يعنى استفاده از آن بلامانع است . اما اگر دو شيشه دوا داريم و يقين داريم در يكى از آنها مادهء الكلى وجود دارد ، يعنى علم اجمالى داريم به وجود الكل در يكى از آنها ، اينجا جاى اصل احتياط است . و اگر فرض كنيم در بيابانى بر سر يك دوراهى قرار گرفته‌ايم كه ماندن در آنجا و رفتن به يكى از آنها قطعاً مستلزم خطر جانى است ولى يك راه ديگر مستلزم نجات ماست و ما نمىدانيم كه كداميك از اين دو راه موجب نجات ماست و كداميك موجب خطر ، و فرض اين است كه توقف ما هم مستلزم خطر است ، از طرفى حفظ نفس واجب است و از طرف ديگر القاء نفس در خطر حرام است ، پس امر ما دائر است ميان دو محذور و ما مخيّريم هركدام را بخواهيم انتخاب كنيم .